Πολλές φορές δυσκολεύομαι αρκετά να ξεμπερδέψω όλες τις σκέψεις που υπάρχουν στο κεφάλι μου. Επικρατεί ένα όμορφο χάος εκεί μέσα που χωρίς να το επιδιώκω, με πιάνει μία σύγχυση.

Μέσα σε όλο αυτό το δράμα και την τραγωδία, γνωρίζω και καταλήγω σε ένα μόνο πράγμα… τη ζωή. Συνέχεια με αυτήν έχω να κάνω και αυτή σκέφτομαι. Πως ήταν, πως είναι και πως θα είναι. Σε καμία περίπτωση δεν είμαι από τους ανθρώπους που ψάχνουν το «νόημα» της, δίνοντας χιλιοειπωμένες συμβουλές και μπαίνοντας σε έναν αγώνα δρόμου που στην πραγματικότητα δεν θα έχει τέλος.

Πάντα ρεαλίστρια, σκέφτομαι και θα πω πως η λέξη “νόημα” στη ζωή δεν στέκει. Δεν μπορεί να χωρέσει μια τέτοια έννοια μέσα σε φράσεις και συμβουλές για όλα αυτά που ζούμε. Ψάχνοντας αδιάκοπα αυτό το «νόημα» και την ευτυχία στη ζωή, νιώθω πως υποσυνείδητα περιμένουμε να βρούμε κάτι το οποίο δεν υπάρχει, χάνοντας τελικά το πραγματικό νόημα!

Η ζωή είναι ψυχρή, σκληρή, δεν θα σε ρωτήσει για κάτι. Μπορεί οι επιλογές σου να σε οδηγήσουν σε ένα μονοπάτι που εσύ έχεις επιλέξει, όμως η αλήθεια είναι πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και από την μία στιγμή στην άλλη έρχονται τα πάνω κάτω. Από εκεί και έπειτα τι κάνουμε; Προσαρμοζόμαστε, συμβιβαζόμαστε. Πότε δεν μου άρεσε η λέξη συμβιβασμός γιατί την αισθάνομαι σαν μια κατάσταση πίεσης, σαν να θέλεις τόσο πολύ να απαλλαχθείς από κάτι που δεν μπορείς, με αποτέλεσμα να κάθεσαι και να το ανέχεσαι. Προσαρμογή… αυτή είναι η καλύτερη επιλογή και θα προχωρήσω με αυτή.

Η δύναμη που έχουμε μέσα στην ψυχή μας είναι τόσο μεγάλη που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα αδύνατα. Πολλές φορές λέμε “δεν θα το άντεχα», «δεν μπορώ» επιμένοντας τόσο απόλυτα πάνω σε κάποια θέματα. Σκεφτόμαστε “πως αντέχει αυτός ο άνθρωπος;” χωρίς να έχουμε στο μυαλό μας ότι μπορεί ανά πάσα ώρα και στιγμή να έρθει και στο δικό μας δρόμο. Κι αν έρθει; Τότε μπορείς να καταλάβεις πως αντέχει ο κάθε άνθρωπος…πως προσαρμόζεται. Συνεχίζει να ζει, να συνεισφέρει και να προσπαθεί να γίνεται καλύτερος από αυτό που ήταν εχθές…απλά ζώντας με το αγκάθι του.

Είμαι αισιόδοξη και μέσα σε αυτή την τρέλα των σκέψεων συμφωνώ πως η ζωή έχει τα πάνω της, έχει όμως και τα πολύ δύσκολα κάτω της. Είναι πολλή όμορφη αλλά και πολλή μικρή. Αξίζει να τη ζήσουμε στο τέρμα γιατί δεν θα υπάρξει άλλη. Θέλει το ρίσκο της και την ανεμελιά της. Όποτε τη σκέφτομαι νιώθω ένα σφίξιμο στο στήθος σαν ερωτευμένη έφηβη. Ξεκινώ να εκτιμώ το κάθε τι μικρό που μου χαρίζει και συνεχίζω μόνο με ανθρώπους που γεμίζουν θετικά την καθημερινότητα μου. Είναι πολύτιμη αυτή η καθημερινότητα και είμαστε πραγματικά τυχεροί όταν το πρόβλημα μας είναι το πρωινό ξύπνημα, γιατί εκείνη τη στιγμή τα έχουμε όλα!

Μια φράση που μου είχε πει ο μπαμπάς μου στα δύσκολα και μου μένει μέχρι τώρα.. «Είμαστε θεοί μέχρι να καταλάβουμε ότι ήμασταν!»