Πεζοπορία στο μαγευτικό Τσεπέλοβο
Για εμάς φέτος, το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας δεν είχε χαρταετό.
Είχε ανηφόρα…
Αποφασίσαμε να κάνουμε μια μικρή εξόρμηση στο βουνό το σαββατοκύριακο, σε μέρος όπου θα μπορούσαμε να το συνδυάσουμε και με μία σχετικά εύκολη πεζοπορία. Έτσι λοιπόν βρεθήκαμε από την Καβάλα περίπου 4,5 ώρες μακριά, στο Τσεπέλοβο, το πιο απομακρυσμένο πέτρινο χωριό, στα Ζαγοροχώρια.
Φτάνοντας στον προορισμό, με τόσο μαγικές εικόνες γύρω μας, μία σκέψη ερχόταν ξανά και ξανά στο μυαλό μου: Πόσα όμορφα και ανεξερεύνητα μέρη υπάρχουν που δεν έχω αντικρίσει ακόμη;
Το Τσεπέλοβο είναι ένας παραδοσιακός οικισμός στα Ζαγοροχώρια, χτισμένος στις πλαγιές της Τύμφης, σε υψόμετρο 1.080 μέτρων. Η άγρια βουνίσια ομορφιά, σε συνδυασμό με τα πέτρινα σπίτια και την «δυνατή» ηρεμία που επικρατεί στο χωριό, σε κάνει να μη θέλεις να τελειώσουν οι διακοπές σου με τίποτα.
Η ανάβαση στο βουνό
Η διαδρομή ξεκινούσε μέσα από το χωριό. Ήταν η πρώτη μας πεζοπορία σε βουνό, οπότε προσπαθούσαμε να κρατάμε σταθερό ρυθμό, απολαμβάνοντας παράλληλα και τη θέα. Σύντομα όμως η κλίση άρχισε να γίνεται όλο και πιο έντονη, με αποτέλεσμα να ζητάω πιο συχνές στάσεις για νερό και ανάσα.
Όσο περνούσε η ώρα, η ανάβαση γινόταν περισσότερο διαχειρίσιμη κι έτσι βρίσκαμε εύκολα τον ρυθμό μας. Η θέα άρχισε να ανοίγει για τα καλά και η αίσθηση του υψόμετρου μας έκανε να νιώθουμε δέος, αλλά και βαθιά ευγνωμοσύνη.
Μετά από μια σταθερή πορεία, φτάσαμε τελικά στο σημείο που θέλαμε: στην κορυφή, σε ένα μικρό εκκλησάκι. Εκεί κάναμε στάση για ξεκούραση και φωτογραφίες. Είναι από εκείνες τις στιγμές που συνειδητοποιείς ότι, όσο «μικρή» κι αν είναι μια κορυφή, η αίσθηση της κατάκτησης παραμένει η ίδια. Για εμάς, αυτή ήταν η πρώτη μας μικρή κορυφή και είχε τη δική της ξεχωριστή σημασία.
Στη συνέχεια, ακολουθήσαμε ένα μονοπάτι “όνειρο” ανάμεσα σε ψηλά πεύκα και έλατα, μέχρι να φτάσουμε στον κεντρικό δρόμο, από όπου ουσιαστικά θα ξεκινούσε και η επιστροφή μας προς το χωριό. Συνολικά περπατήσαμε περίπου 8-9 χιλιόμετρα και η διαδρομή μας κράτησε γύρω στις 3,5 ώρες, με χαλαρό ρυθμό. Ήταν μια πεζοπορία που θα τη χαρακτήριζα εύκολη, ιδανική για όσους θέλουν να ξεκινήσουν να εξερευνούν το βουνό χωρίς υπερβολικές δυσκολίες.
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά σημεία της επιστροφής ήταν η στιγμή που, χωρίς να το καταλάβουμε, βρεθήκαμε πάνω από το φαράγγι Βικάκι, κοντά στο Τσεπέλοβο. Ο δυνατός ήχος του νερού που κυλούσε ανάμεσα στα βουνά, σε συνδυασμό με την απόλυτη ησυχία και την απομόνωση, δημιούργησε μια από εκείνες τις εικόνες που δύσκολα φεύγει από το μυαλό σου.
Η επιστροφή στο χωριό
Επιστρέφοντας στο Τσεπέλοβο, η κούραση είχε εκείνη τη γλυκιά αίσθηση που σου ανοίγει την όρεξη και σε κάνει να απολαμβάνεις περισσότερο ό,τι ακολουθεί.
Καθίσαμε για φαγητό στη ταβέρνα “Καραβασίλης”, στην κεντρική πλατεία του χωριού, και δοκιμάσαμε μερικά από τα πιο παραδοσιακά πιάτα της περιοχής, όπως αγριογούρουνο και κατσικάκι. Η πεζοπορία μου άνοιξε πραγματικά την όρεξη καθώς το πιάτο με το αγριογούρουνο το άδειασα, και η αλήθεια είναι πως το έτρωγα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Το ίδιο απόγευμα ήπιαμε ελληνικό καφέ και δοκιμάσαμε παραδοσιακά γλυκά ταψιού, πριν κάνουμε μια χαλαρή βόλτα στα στενάκια του χωριού.
Αυτή ήταν η πρώτη «μικρή» κορυφή που κατακτήσαμε. Και ίσως αυτό είναι τελικά το πιο σημαντικό κομμάτι του ταξιδιού.
Δεν ήταν μια απαιτητική ορειβατική αποστολή.
Ήταν μια υπενθύμιση ότι το σώμα μας μπορεί και ότι η φύση πάντα βρίσκει τον τρόπο να σου ηρεμεί το μυαλό.
Leave a Reply